تبلیغات
آموزشی

آموزشی
نویسندگان

«و قال ربّكم ادعونی أستجب لكم إنّ الذین یستكبرون عن عبادتی سیدخلون جهنّم داخرین»[غافر: 60]. خداوند متعال این آیه را با «و قال ربّكم» آغاز می‌كند؛ با وجود این‌كه مخاطب می‌داند این سخن الله تعالی است،‌ باز هم خداوند متعال به آن تصریح می‌فرماید تا تأثیر مطلب در وجود مخاطب عمیق‌تر شود و اهمیت آنچه به دنبال آن می‌آید، در دل او بیشتر جای گیرد. در كلمة «ربّكم» به ربوبیت الله تعالی تصریح شده و به قبولیت دعا نیز اشاره است؛ یعنی وقتی ما شما را تاكنون بدون درخواست خودتان پرورانده‌ایم، حال اگر شما از ما تقاضایی داشته باشید، چگونه آن را رد می‌كنیم. ما نبودیم و تقاضامان نبود/ لطف تو ناگفتة ما می‌شنود. در آیة «إذ أنشاءكم من الأرض و إذ أنتم أجنّة فی بطون أمّهاتكم؛ آن‌گاه كه ما شما را از زمین پدید آوردیم و آن‌گاه كه در شكم‌های مادرانتان جنین بودید»، اشاره به این تربیت و پرورش خداوندی است كه بدون درخواست ما به ما عنایت شده است. وضع نوزاد در دوران پس از ولادت كه فاقد هر نوع شعور و تشخیص است، بسیار قابل تأمل است. در این مرحله اگر همة حكمای جهان همچون سقراط و بقراط و غیره جمع شوند تا تدبیری بیندیشند كه با آن بتوانند به نوزاد شیر خوردن و پستان مكیدن را بیاموزند، تا قیامت موفّقیتی كسب نمی‌كنند و راه به جایی نمی‌برند. همانا این آموزش ابتدایی در بدو تولّد نوزاد، از عنایت و حكمت آن قادر ذوالجلال است و آن ذات مطلق است كه به نوزاد مكیدن پستان مادر را الهام كرده و آموخته است.

 

نكتة دیگر در تعبیر «ربّكم»، این است كه گویا خداوند متعال می‌فرماید: ما از آن شماییم، پس نیازهایتان را فقط از ما بخواهید. نكتة دیگر در این آیه این است كه كسانی‌كه دعا نمی‌‌كنند، شدیداً مورد تهدید و توبیخ الهی قرار گرفته‌اند: «إنّ‌ الذین یستكبرون عن عبادتی سیدخلون جهنّم داخرین». این تهدید مبنی بر روگردانی از دعاست. در اینجا فرمود: «یستكبرون عن عبادتی»، و نفرمود: «یستكبرون عن دعایی». البته لازم است میان آغاز و پایان كلام مطابقت باشد؛ بنابراین در اینجا یا باید دعا را عبادت معنا كنیم یا عبادت را به‌معنای دعا بدانیم؛ هر دو احتمال با هم برابرند، امّا از آنجایی‌كه برای درك معانی كلام خداوند،‌ فردی بالاتر از رسول‌الله ـ صلّی‌الله علیه و‌سلّم ـ وجود ندارد، برای تعیین یكی از دو احتمال به سخنان آن‌حضرت مراجعه می‌كنیم. رسول‌الله ـ صلّی‌الله علیه وسلّم ـ می‌فرماید: «الدعا مخ العباده»؛ دعا عصاره و مغز عبادت است. با توجّه به فرمودة گهربار آن‌حضرت، این نكته روشن می‌شود كه در این آیه، دعا معنای خودش را دارد و عبادت نیز به معنای «دعا» به‌كار رفته است‌. از این مطلب می‌توان به عنایت و اهتمام پروردگار سبحان به «دعا» پی‌ برد.




[ دوشنبه 12 فروردین 1392 ] [ 10:22 ب.ظ ] [ اسماعیل سارلی ]
.: Weblog Themes By Weblog Skin :.
درباره وبلاگ


آمار سایت
بازدیدهای امروز : نفر
بازدیدهای دیروز : نفر
كل بازدیدها : نفر
بازدید این ماه : نفر
بازدید ماه قبل : نفر
تعداد نویسندگان : عدد
كل مطالب : عدد
آخرین بروز رسانی :
امکانات وب